Dach pokryty trawą a księgi podatkowe

Dach pokryty trawą! Co warto wiedzieć o księgach podatkowych?


Ustawodawca przyjmuje szeroką oraz dość mało precyzyjną definicję ksiąg podatkowych, która to posiada mało zakresowy charakter. Jest ona formułowana poprzez wymienienie nazw, jakie wchodzą w skład samej definicji ustawowej ksiąg podatkowych. Warto o tym pamiętać posiadając dach pokryty trawą http://gcl.com.pl/zinco-zielone-dachy/zinco-zielone-dachy/. Jednak tę kwestię regulują szczególne przepisy dotyczące określonych rodzajów ksiąg.

Księgi rachunkowe, które są stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości są zbiorami zapisów księgowych i obrotów, a więc sum wszystkich zapisów i sald, które to tworzą: dziennik, konta księgi głównej tak zwaną ewidencję syntetyczną, konta pomocnych ksiąg tak zwaną ewidencję analityczną, wykaz składników aktywów oraz pasywów, a zatem inwentarz i zestawienie obrotów jak również sald kont księgi głównej, a dodatkowo jeszcze zestawienie sald ksiąg pomocniczych. Pozwala na określenie jakim jest podstawa opodatkowania oraz w konsekwencji już obliczenie należnego zobowiązania w danej wysokości stosownej do określonej wielkości osiągniętego przychodu, majątku czy też dochodu. Jest to odpowiednio ukierunkowane na dach pokryty trawą.


Zgodnie z zapisem Ustawy o rachunkowości to księgi rachunkowe pełnią funkcję informacyjną. Zatem nie jest to stricte ewidencjonowanie zaistniałych zdarzeń gospodarczych dla podatkowych celów. Jednak dopiero na mocy wszelkich przepisów prawa podatkowego księgi mogą pozyskać walor urządzeń podatkowej ewidencji. Właśnie przepisem tego rodzaju jest z pewnością art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od prawnych osób: wszyscy podatnicy są obowiązani do prawidłowego prowadzenia ewidencji rachunkowej i to zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób który zapewnia określenie wysokości danego dochodu, wszystkie podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego podatku za określony rok podatkowy, a tym samym do uwzględnienia w ewidencji wszystkich środków trwałych i wartości niematerialnych oraz prawnych informacji, które są niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych”, a także art. 24 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od określonych osób fizycznych: u podatników, którzy to zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości, sporządzają oni sprawozdanie finansowe, za wszelki uzyskany dochód z działalności gospodarczej to uważa się dochód, który został wykazany jedynie na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, które zostały zmniejszone o dochody wolne od podatku jak również zwiększony o wydatki które nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów i zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów, jeżeli chodzi o dach pokryty trawą.


Zatem stosując delegację ustawową zawartą w art. 24a ust. 7 Minister Finansów wydał 26 sierpnia 2003 roku rozporządzenie dotyczące prowadzenia podatkowej księgi przychodów oraz rozchodów. Takie rozporządzenie określa krąg podmiotów, które obowiązują podczas prowadzenia księgi, jak również na podstawie § 1: sposób co do prowadzenia podatkowej księgi przychodów oraz rozchodów, szczegółowe warunki, jakim to powinna odpowiadać ta określona księga, tak by stanowiła dowód, który pozwoli na określenie możliwych zobowiązań podatkowych, jak i bardzo szczegółowy zakres obowiązków, które są związane z jej prowadzeniem, a jednocześnie terminy zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o prowadzeniu księgi a dach pokryty trawą. Zatem zależy zwrócić szczególną uwagę na fakt, iż urządzenie księgowe, jakim to jest podatkowa księga przychodów oraz rozchodów, jest znacznie bardziej uproszczonym sposobem samej ewidencji niż księgi rachunkowe. W związku z czym ewidencjonuje się w niej jedynie tylko te zdarzenia gospodarcze, które to są bardzo istotne dla wyliczenia zobowiązanie podatkowego. Wyłącznie taki cel ma tak naprawdę prowadzenie podatkowej księgi przychodów oraz rozchodów. Podczas jej prowadzenia nie stosuje się żadnych zasady podwójnego księgowania, która to jest fundamentalną zasadą stosowana przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Nigdy nie ewidencjonuje się możliwego stanu należności oraz zobowiązań, stanu gotówki w kasie jak i na rachunkach bankowych, pożyczek i kredytów, a zatem stanów aktywów jak również pasywów, czyli samego bilansu, które to występują głównie przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych ukierunkowanych niekiedy na dach pokryty trawą.


Każdy zapis w księdze, koniecznie powinien być dokonywany wyłącznie na podstawie dokumentu źródłowego, który stwierdzałby dokonanie operacji gospodarczej lecz zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Takimi dokumentami źródłowymi, są w głównie faktury VAT MP, faktury VAT RR, faktury VAT komis, faktury VAT, dokumenty celne, faktury korygujące, rachunki, noty korygujące ale również inne dowody, które stwierdzają fakt dokonania danej operacji gospodarczej. Zapis w księdze koniecznie musi ściśle odpowiadać treści dokumentu, który jest podstawą wpisu. Podatkowe księgi podobnie jak i dokumenty publiczne, korzystają się głównie z domniemań prawnych, które wzmacniają ich moc dowodową. Księgi podatkowe są bardzo rzetelne, jednak tylko wtedy jeśli dokonywane są w nich zapisy odzwierciedlają faktyczny stan. Za niewadliwe, uważa się tylko takie księgi, które to są prowadzone tylko zgodnie z przepisami o ich prowadzeniu. Te wspomniane przepisy to w głównie ustawa o rachunkowości i rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie dotyczącej prowadzenie podatkowej księgi przychodów oraz rozchodów jak również inne ustawy podatkowe, które wprowadzają dla swoich własnych potrzeb określone urządzenia księgowe. Właśnie takie przepisy określają formę i sposób prowadzenia ksiąg podatkowych. Jeżeli księgi prowadzone są zgodnie z tymi przepisami, to wówczas określimy je tytułem niewadliwych. Ustawodawca łagodzi wymóg dotyczący o niewadliwości księgi podatkowej, przez wprowadzenie w art. 193 § 5 ordynacji podatkowej regulację dopuszczającą jako ważny dowód w sprawie księgę prowadzoną wadliwie, tylko wtedy gdy wady nie mają zbytnio istotnego znaczenia dla sprawy. Warto o tym pamiętać w odniesieniu do dach pokryty trawą.


Zatem jest to klasyczna konstrukcja, dotycząca uznania administracyjnego, gdyż organ podatkowy sam decyduje jak i czy w konkretnych okolicznościach określony stopień wadliwości formalnej księgi uzasadnia jego dopuszczenie albo odrzucenie księgi jako ważnego dowodu w sprawie. Należy pamiętać, że każda nierzetelność jest wadliwością, lecz nigdy nie odwrotnie. Wszystkim księgom podatkowym, służy zawsze jeszcze jedno domniemanie, mianowicie mowa tu o domniemaniu zgodności z prawdą. W orzecznictwie, które to co do rzetelności ksiąg podatkowych jest dojść bogate to raz dominuje tendencja co do przypisywania rzetelności samego charakteru obiektywnego zaś innym razem subiektywnego. Takie podejście obiektywne wyraził sąd w orzeczeniu, w którym to stwierdza, że : przepis art. 193 § 1 ordynacji podatkowej przyznaje bardzo szczególną moc dowodową wyłącznie tym księgom, które to prowadzone są rzetelnie oraz w sposób niewadliwy. Natomiast mocy takiej nie posiadają księgi, które w żaden sposób nie charakteryzują się takimi właśnie cechami. Zatem nierzetelność jest obiektywną kategorią. Oznacza to, że dla samej oceny nierzetelności księgi, nie mają żadnego znaczenia czynniki subiektywne, które to tworzą powstałe w niej zapisy. Więc za nierzetelną, uznaje się księgę , w której nie dokonano żadnego zapisu w celu ukrycia osiągniętego przychodu jak również dokonanej czynności, albo tez księga, w której to przez pomyłkę został zamieszczony błędny zapis, jeżeli chodzi o dach pokryty trawą.


Podczas omawiania pojęcia rzetelności księgi podatkowej, należy zwrócić również uwagę na pewnego rodzaju niezgodności, które są związane z samym definiowaniem tego pojęcia przez określone akty prawne. Gdyż z jednej strony, mamy podejście bardzo rygorystyczne prezentowane przez ustawodawcę w określonej ordynacji podatkowej. Natomiast drugiej strony sam Minister Finansów w rozporządzeniu o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów oraz rozchodów, określił całkiem inną definicję rzetelności. W § 11 ust. 4 pt. 1-5 rozporządzenia dopuszcza się on odstępstwa od pojęcia jakim jest rzetelność zdefiniowana w ordynacji podatkowej. Właśnie według tego przepisu, księgę należy uznać za rzetelną, gdy na przykład podatnik nie wpisał albo błędnie wpisał kwoty uzyskanego przychodu, które to łącznie nie przekraczają 0,5% przychodu wykazanego w prowadzonej księdze ale również, gdy występuję brak właściwych wpisów i jest to związane z nieszczęśliwym wypadkiem lub zdarzeniem losowym, które uniemożliwiło podatnikowi prowadzenie księgi. Takie właśnie podejście jest korzystne dla podatników, gdyż ustanawia fikcję prawną owej rzetelności ksiąg podatkowych. Jednak należy zauważyć, iż ordynacja podatkowa nie zawiera żadnych możliwych odstępstw czy tez wyjątków od definicji rzetelności, którą to wprowadza. Nie występuje w niej także delegacja ustawowa, która upoważniałaby samego Ministra Finansów do całkowicie innego zdefiniowania tego właśnie pojęcia. 


Powołując się na dach pokryty trawą nie należy zapominać, że konsekwencje nierzetelności księgi podatkowej podzielić możemy na podatkowe i karne. Zgodnie z art. 193 § 1 ordynacji podatkowej, wyłącznie księgi prowadzone rzetelnie jak i w sposób niewadliwy, stanowią jedynie dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Tylko tak prowadzone księgi, mogą korzystać z domniemania prawdziwości, jest to domniemanie wzruszalne- preasumptio iuris tantum. Jak to każde względne domniemanie, również może zostać obalone przeciwdowodem, w którym to wykaże się nierzetelność danej księgi. Zarazem pierwszą oraz podstawową sankcją nierzetelności księgi podatkowej jest wyłącznie nie uznanie jej przez określony organ podatkowy za ważny dowód w prowadzonej sprawie. W zależności od przypadku w jakim to zakresie, została ona stwierdzona nierzetelność, to zostaje ona pozbawiona tej szczególnej mocy dowodowej, która wynika z przyznanego jej domniemania prawdziwości oraz staje się tym samym tylko typowym prywatnym dokumentem, który podlega zasadzie swobodnej oceny dowodów w odniesieniu do dach pokryty trawą. Jeżeli organ podatkowy po zakończeniu przeprowadzonego postępowania, podważy ową rzetelność ksiąg, to na podstawie art. 193 § 6 ordynacji podatkowej, zostaje sporządzony protokół badania ksiąg, w którym to określa się, za jaki okres oraz w jakiej jego części nie uznaje danych ksiąg za dowód tego, co samoczynnie wynika z zawartych w niej wszelkich zapisów. Organ podatkowy, koniecznie nie musi od razu odrzucić całości księgi. Może on zgodnie z przepisem, odmówić danej księdze wiarygodności i co do pewnego okresu również może nie uznać jej za ważny dowód w pewnej części. Uregulowanie to jest niewątpliwie bardzo korzystne dla podatników. Każdy odpis sporządzonego protokołu zostaje doręczony stronie, która zawsze we własnym interesie ma możliwość wniesienia do niego zastrzeżeń.